amazing Piatot


happy new year! my goodness, it’s been really a while since my last post here, so much had happened and stuff still keeps happening hahaha

anyways, I just had to share this one, otherwise I might forget about this..

yesterday, Piatot and I went to our evening worship service. She was still recuperating from 3 consecutive days of fever so I really expected she would just sit still until the service finishes. I was surprised when she jump from her seat and join a group of kids her age playing.

They were just quietly playing from the start until an elder kid joined them and started showing off her toys that she’d brought with her. They were amazed by her mini dolls and acted like they would want to borrow it from that kid. Unfortunately, the kid didn’t want to hand them her toys. This is what I heard from their convo

A (batang 1 month younger than Pia: Peram ako isa lang!

Pia (she was quietly looking at the kid’s mini dolls and she has that look that she wants to borrow it too but she didn’t reach for it)

Elder S (4-5years old): Bili to ng mommy ko sa mall binili niya ko ng witch saka rapunzel tapos dalawang baby dolls

Pia: (with an annoyed look on her face) dami ko toys bahay bili daddy ko, one two three (habang minumwestra ung daliri nya gano kadami toys nya nafeel niya siguro na niyayabangan siya nung batang babae hahaha)

Elder S: ako din dami bili ng mommy ko sa bahay

Pia: daddy ko dami dogs Elly chuchuy dami babbit one two three dami bahay

Elder S: kami ng momy ko bibili ng dog yung yellow

Pia: kami dami dogs bahay dami dami babbit dami baby babbit ibon pa dami

Elder S: Play na lang tayo to oh look eto ung witch (tapos kunwari lilipad ung isang mini doll nung batang babae)

Then they played again until the worship service finishes. I was quite amazed at how Piatot proudly tried to counter that elder kid showing off though she still cannot speak fluently. I knew that moment she’s not going to be someone who’ll be bullied hahaha I hope she’ll still be the same fighter when she grows up and if she ever forgets how to fight I hope this blog post would still be here so I have proof that she’s already a fighter at barely 3 years old😊

Advertisements

grandparents’ girl


whenever I see how my nanay and tatay deeply love and adore my little girl Piatot, I get this warm feeling overflowing in my being.

This slideshow requires JavaScript.

If there is something I could definitely wish for to come true, it would be that both of them will live a long life so long they could even see their apo sa tuhod and apo sa talampakan if deemed possible.

I didn’t get to experience having a lola and lola figure because I grew up living away from them and they left us early. I sometimes feel a pang of jealousy because it would have been nicer to have a lolo and lola around whenever something bad happens (especially during our dark days with Hitler) but well, everything’s better now but if I’d be given a chance, I definitely would have wanted to be closer to them.

Who knows? If there is such a thing called afterlife, we’ll definitely be tight…

 

InstaBaste


Lo and behold!

Meet my Sebastian Arkin aka Baste. He just turned 1 month yesterday!baste

Eating, pooping and sleeping. That’s what he does best. hahaha

damn, it feels good


After working abroad for years side by side with someone who doesn’t have an ounce of appreciation his body, I have forgotten how it feels being recognized for a job well done. 

img_20161207_104036

thanks to my TL for making me remember 😊

paru-paro


pagkatapos kong pagalingin ang ego kong sugatan sa recent rejection sa isang job application, sumabak na naman ako sa oplan hanap trabaho.

sa totoo lang hindi ko na din sigurado kung anong trabaho ung gusto kong patusin, sabi nga nung isa kong kaibigan ko magulo daw ako, sabi ko naman edi kayo na may direksyon sa buhay. hahaha. gusto kong subukan magtrabaho sa ospital pero yung huling tumawag sakin eh parang joke time ung salary offer, kahit ata sarili ko hindi ko mabubuhay sa ganung sweldo. Yung isang sikat naman na ospital, aba inimbitahan ako sa exam at interview eh anak ng tokwa, pagkatapos mo pala ipasa yung mga yun magbabayad ka muna ng 10 libo para sa training at depende sa performance mo kung iaabsorb ka nila. Edi wow. so saan ba pupunta ang isang katulong ng doktor na ex-ofw para maghanap ng trabahong pwedeng makabuhay ng pamilya kahit papaano , edi ang in na in na trabaho sa Pinas, call center. Bow.

Galing na kong callcenter bago pa ko nangibang bayan, pero nung panahon na un hindi pa naman ganun kagrabe ung Application process. Ngayon halimaw, natatandaan ko nun, petiks mode naman ung application at recruitment process namin nun. Hassle free at walang stress. Eh yung pinakarecent na inaplayan ko eh one day application daw eh nak ng pusa ung lalamunan ko sumakit ng husto. May initial interview tapos computer exam tapos phone interview (hati pa sa dalawa yan) tapos Versant (yung computer generated ek ek na nagggauge sa Communication skills mo daw) tapos typing test, tapos phone interview ulit tapos final interview (na parang lahat ng tanong sa isang interview naitanong na niya at lahat ng pwedeng scenario sa trabaho na naexperience mo ay gusto niyang ipakwento. Anyways siguro may swerte, naipasa ko naman lahat. Pero nakakahaggard na tunay.

Nung lumabas ako ng Company building para maglunch,may paru-paro na dumapo sa daliri at kahit anung gawin ko ayaw umalis. Ayun naisipan kong piktyuran.

img1464275496419.jpg

sabi nila, ang mga paru-paro ay mga mahal mo sa buhay na pumanaw at muling dumadalaw. parang ang creepy pero nakakatuwa din isipin.

naisip ko, parang ako yung paru-paro, palipad-lipad, palipat-lipat. mula Pinas nagpunta ng disyerto tapos balik sa lupang sinilangan. naisip ko bigla, sana dumating yung panahon na may iisang bulaklak lang akong tutuntungan.

dahil mas marami pang mahalagang bagay kesa pag-eemote


Habang nakahiga ako katabi ng anak kong payapang natutulog na may konting paghihilik on the side, iniisip ko kung saan ako nagkamali sa pagsagot sa interview at exam ko kahapon sa isang kumpanya. andaming tanong bigla sa utak ko. bakit kaya hindi pa sila nagtetext. zero ba ko sa exam? hindi nila feel ang aura ko? pati ba naman sa non-voice bokya ako? hanggang mapunta sa saan ba ko nagkamali ng desisyon sa buhay at struggling pa din ako? nakakaguilty bigla na nag-anak ako pero hindi ko pa siya kayang bigyan ng magandang buhay na tutugma sa ideal na magandang buhay sa isip ko.

hanggang sa naalala ko hindi ko pa pala napaplantsa yung damit ng baby ko na nilabhan ni daddylabs. 

tapos may narinig ako sa isip ko na nagsabing “Cut! OA na!”

oo na, eto na nga, magpaplantsa na.

namimiss kita


dear fresh-grad me,

It’s been a while. Hindi na siguro tayo magkikita. Baka sa panaginip na lang. Nakakamiss ka naman. Nakakamiss yung positive outlook mo sa kinabukasan. Yung kainosentehan mo sa real world after graduation. Yung curiosity mo sa mga bagay na hindi mo pa napagdaanan at naranasan. Gaano na ba katagal?walong taon na ba?magsisiyam?halos isang dekada na pala. Kung magkikita kaya tayo ngayon anong sasabihin mo sakin?matutuwa ka kaya?

alam mo nakapag-abroad tayo. may nadagdag sa kakaonting kaibigan na meron tayo. tapos nagkapamilya din tayo sa edad na 27 gaya ng plano mo nun. kung tatanungin mo ako kung natagpuan ko na ang forever, hindi ako sigurado. pero gusto kong malaman mo na matapos ang ilang taon naming magkasintahan at isang taon mahigit na mag-asawa, yung paru-paro sa sikmura, andun pa din. gusto ko yung idea ng forever pero masyadong too good to be true yun. wala namang nabubuhay forever. kapag umabot kami sa puntong puti na ang buhok at nagmamahalan pa din, susulatan kita ulit at sasabihin kong eto na nga ata yun. 

oo nga pala, nagka-anak ka sa edad na 28. ang cute cute ng anak mo. ayan hindi ka tatandang-dalaga gaya ng hula mo. hindi mo na kailangang magimagine kung magiging kamukha mo ang anak mo if ever kasi nakikita mo siya araw-araw na unti-unting lumalaki.

ay oo nga pala hindi ka pa din milyonaryo. wala ka pang bahay at lupa, walang investment at walang savings (paubos na eh). Oo. Magttrenta ka na pero struggling ka pa din.  Sorry ha. Hindi tayo sinuwerte sa trabaho eh at sorry kasi hindi ako ganun kawais sa pera. Nakalimutan ko na isa sa listahan mo nun ay ang magkaroon ng sariling bahay at lupa bago magasawa. Pero wag kang mag-alala, nakalibot naman tayo sa Pinas kahit paano. Hindi lang kasi talaga kinaya ng sweldo ko na makabili ng bahay at lupa kasabay ng paglalagalag natin nun eh. Pero hayaan mo naghahanap ako ng trabaho. Tiwala lang. Makakabili rin kami nun. Sa ngayon bahay at lupa sa larawan muna ha.

at oo nga pala ulit, burdado ka na, isa ka na sa mga posibleng mahatulang adik dahil lang may tattoo ka. pero wala kang pakialam kaya keri lang. Gusto mo pa ngang dagdagan eh.

oo nga pala,sa kasalukuyan isa tayong dakilang tambay. Wala kong ginagawa kundi asikasuhin ang anak natin. Hindi ko alam kung epekto ng panganganak to or yung punyemas na hormones pero nadedepress ako. Lalo na kapag dumadating yung gabi , ung pipikit na lang at matutulog biglang gising ung diwa mo. Those negative thoughts are like molds slowly eating my brain piece by piece. Alam mo kasi kahit yung mga motivational quotes na nababasa ko these past few days hindi naauplift yung espirito ko. ano bang life crisis ang tawag dito? 

anyways, bago ka magmukmok at madepress nang slight, hindi ka naman minalas sa buhay mo. Madaming taong nagmamahal ang nakapaligid sayo, madaming opportunities ang inilatag sayo, madaming exciting adventures ding sinagupa ka at eto buhay pa tayo. siguro, kung babalikan kita ngayon, gusto kong hiramin ulit ung mata mo, para fresh ulit ang pagtingin ko sa mundo. kasi kahit naman cynical tayo since time immemorial, there’s something pristine about you, something I’ve lost along the way. virginity ba ito?

anyhow, kung babalikan kita at tatanungin mo kong bigla kung kumusta ang pagiging ina, ahmm nagsisimula pa lang ang laban, sasabihin ko sayo kapag alam ko na ang sagot. ay may naisip ako, kumusta ang pagiging ina? KOMBI! kumbinasyon ng pinaghalo-halong pakiramdam.

Kung babalikan kita at itatanong mo what is love, sasabihin ko sayo go experience it yourself. masyadong kumplikado ang love para isagot sa tanong na “ano”.

kung itatanong mo sakin kung kumusta ang buhay may-asawa, masaya pero hindi laging malungkot. masarap sa pakiramdam na may pakners ka sa pagharap sa bawat umagang gumigising sayo. hindi ko maipaliwanag pero may mainit na pakiramdam sa katotohanang may kashare ka sa saya, sa hirap, sa lungkot, sa wala lang. bago bumerde yang utak mo, yung mainit na pakiramdam na sinasabi ko, hindi libog lang. wala pa akong naiisip na pinakamagandang terminong babagay sa ganung pakiramdam. kapag nalaman ko na sasabihin ko sayo.

andami kong sinabi na out of context sa pagkamiss ko sayo noh? hmm pero kung babalikan kita ngayon, makikilala mo kaya ako?

letsugas na election campaign jingle


Yung eksenang laging nagugulat ang anak mo sa sobrang lalakas na volume ng mga hinayupak na sasakyang nangangampanya, sarap lang pasabugin. (in my dreams,hahaha)

Dapat talaga may batas ding nagtatakda ng volume ng mga election jingle ng mga vehicle campaign eh. badtrip.

DSC_1297

sa wakas nakatulog din.