I see it everywhere..


So I have already finished taking the exam I mentioned on my last post and I am currently waiting for the results and no matter how much I try calming my mind, I just see it everywhere. I browse my FB and IG account and an ad about the exam I’ve taken pops up. I read an article about what-nots and the name of someone mentioned in the article rhymes with the exam name. I sleep and I dreamed that I got 56 on all areas which literally makes me feel like I’m doomed. Gosh. Exam results come out now, save me from myself. Achieving tranquility amidst this world is easier said than done.

will do binge-watching on Netflix, perhaps this will help a little..

Advertisements

what’s in my hospital bag?


When you’re on your third trimester, all you could think about was when you’re going to see your little angel. However, when your labor and delivery is fast approaching, all you could think about was how fast it (time and your pregnancy) went.

_20160207_225446

I went to my OB yesterday and was told I was good to go. I’m already 37 weeks and she said I could deliver anytime soon. I’m so excited to see my little one that I have been packing and unpacking my baby’s diaper bag and my hospital bag for the longest time. I’ve been browsing the net to get a ☑ list for stuff that I’ll be needing for my pre&post labor and delivery and for my baby.

For reference, I have used MommyPracticality blog’s hospital bag checklist though I added some stuff suitable to my preference.

🏥 bag checklist

Documents

  • Admitting paper/Prenatal journal/ultrasound copies/laboratory test results
  • Philhealth form
  • Philhealth ID
  • PhilHealth contribution certificate
  • Identification Cards (for mom and dad to be)
  • ATM (Debit card)
  • Cash

For me

  • 1 pack maternity pads
  • 1 Robe (just in case you would need to roam around and you don’t want to look like a hubadera wearing the hospital gown)
  • 1 nursing cover (I got mine from Bloom which is available from all leading SM department stores)
  • Underwear
  • 2 nursing bra (I bought mine from Sana, I got it long back when I was still in UAE)
  • 2-3 pairs breastpads (I bought a washable one from SM department store)
  • Nursing pillow (I got mine from Bloom as well)
  • 2 pairs of socks (I read somewhere that you’ll feel a little cold after labor)
  • Extra shirts
  • Going home outfit
  • Slippers
  • Towel
  • Toiletries (wipes, toilet papers, toothbrush, toothpaste, soap, facial wash, petroleum jelly, alcohol, cologne)
  • Eyeglasses
  • Pain relief cream

For baby

  • Baby go-to diaper bag (I got mine from Juniors)
  • Disposable diapers (1 pack)
  • 2-3 sets tie-side clothes /kimonos with snap closure
  • Baby towels
  • Baby receiving blanket
  • 2-3 pairs of pants
  • 2-3 pairs of bonnets, mittens and booties
  • Small feeding bottle and formula milk (just in case I won’t be able to express milk immediately)
  • 1 pack baby wetwipes
  • Burp cloth/bib

For daddylabs

  • Changing clothes
  • Snacks
  • Mobile phone and charger

I hope the list above will suffice for a neophyte mom like me. I’m excited and a little bit nervous at the same time! Wish me luck!

P.S. I’ll post my hospital bag picture next time. 😉

 

I finally did it!


November 02, 2011
Mr. XXXXXXX XXXXXXX
Department Manager
XXX XXXXXX Support Department

Dear Sir,

Kindly accept my letter of resignation from XXXXX as Retention Specialist under XXX XXXXXX Support Department. My last day of employment will be on November 18, 2011. I’ll be leaving for abroad to pursue my nursing profession.

Quite frankly, I have had second thoughts of resigning and vacating my position. Working under XXX XXXXXX Support Department in XXXXXXX has been my comfort zone for the longest time. The compensation and benefits are more than enough for an employee to stay. In addition, I have worked alongside some excellent colleagues, and have had so many opportunities to grow. It was a difficult decision to make; however, with respect to my long term career goals in the future, I deemed it is necessary to resign.

I would like to extend my gratitude for the exceptional years I have had in this department. It has been an honour and a privilege to be a part of this successful team dedicated in providing quality customer service. By this, allow me to thank you for all the invaluable lessons you have taught me.

I certainly hope that this two week notice would be sufficient for you to find a replacement for the position that I will be leaving. If I can be of any assistance during this transition, please let me know.

Sincerely,

AuBu
Retention Specialist
XXX XXXXXX Support Department

****

Pagkatapos ng tatlong taon. Limang buwan at dalawampu’t dalawang araw, nagkaroon din ako ng lakas ng loob at pagkakataong ipasa ang matagal nang nakatenggang resignation letter ko sa aking gmail draft.

Ang tagal kong hinintay at pinaghandaan ang pagkakataong maisubmit ko ang resignation letter na ito sa aking boss at makapagalam ng tuluyan sa kauna-unahan kong trabaho.

Teka, ilang beses ko na bang sinabi sa sarili ko na magreresign na ako? Naku, madaming madami na ata. Sa sobrang daming beses, para na itong auto-spiel na lumalabas sa bibig ko sa tuwing tinotopak ako. Sobra ko talagang hinintay ang pagkakataon na ito.

Ang kaso, hindi ko ata napaghandaan ang kalungkutang kasabay ng pamamaalam ko sa aking kauna-unahang trabaho, sa kaunaunahang kompanya at kauna-unahang departamentong kinabilangan ko, sa above minimum na sweldo, sa allowance na 2 beses sa isang buwan ko tinatanggap, sa station kong dalawa ang monitor, sa swivel chair, sa teleponong umuubos ng enerhiya ko sa tuwing may sasagupain akong irate customer, sa libreng kape at milo, sa flexi schedule, at sa mga katrabaho kong itinuring akong kapatid at kaibigan.

Tatlong taon. Limang buwan at dalawampu’t dalawang araw. Ano nga ba ng mga natutunan at nalaman ko sa lumipas na panahon?

Nalaman kong may mga trabaho palang one day application lang, mag-fifill-up ka ng form sa umaga, mag-eexam sa tanghali, iinterbyuhin sa hapon at pipirma ka na ng kontrata sa gabi and voila! May instant trabaho ka na.

Nalaman kong mayroong trabaho na isang buwan ang training bago ka isabak sa totoo mong trabaho. Tapos may bonus pa kasi may training allowance ka. Habang natututo ka, kumikita ka na. Duguan ka nga lang sa halos araw-araw atang exam.

Nalaman kong mayroon pala talagang trabahong para ka lang naglalaro. Oo. Sa una, medyo nawindang ako pero nung lumaon, parang laro na lang. Trabahong petiks mode. Ito ang iiwan kong trabaho ngayon.

Nalaman ko na minsan kong pinangarap ang trabahong iiwan ko. Nabasa ko sa journal ko nung college. Ang eksaktong nakasulat ay ”Sana makapagtrabaho ako sa call center kasi malaki daw sweldo dun eh”. Ang weird dahil nakalimutan ko. Hindi talaga maaasahan ang memorya ng tao.

Nalaman kong parang movie clip lang minsan ang pangyayari sa buhay ng tao. Mabilis na dumadaan at natatapos. Yung mga gala, mga selebrasyon, laugh trip sa opis, biglaang pagbabago sa job description. Lahat yun parang isang kisap-mata nagdaaan lang. Movie clip na minsan akala mo alam mo na ang mangyayari pero open ended pa rin sa katapusan.

Nalaman ko na mahirap talaga magpaalam basta first. First job. First company. First boss. First colleagues. First salary. First allowance. Ibang klaseng ambivalence ang naramdaman ko habang iniedit ko ung resignation letter ko na to,

Sabi nga nila, dumadating sa buhay ng tao kung saan kailangan niyang mamili kung san siya tutungo. At minsan kahit mahirap, pipili at pipili ka at tatawid sa tulay. Sa point of no return kung saan hindi ka rin naman sigurado sa kung anung mararating mo sa dako pa roon.

Pero sabi nga sa patintero rule # 1, It’s better to cross the line and suffer the consequence than to just stare at the line for the rest of your life… at ito ang ginagawa ko sa kasalukuyan. Tumutulay. I hope to God I won’t fall flat on my face at kung mahulog man ako mula sa mataas na lugar sana may kutson akong babagkasan para hindi masyadong masakit. Or pwede ding kung mahuhulog ako, sa body of water na lang pero penge ng life jacket, hehe (ako na ang demanding)

Sinabi sa The Fast and the Furious na Life is simple. You make choices and you don’t look back. Pumili na ako. Pero alam kong I’ll always look back. Sabi kasi ni pareng Pepe, ang hindi lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan. Aba, mahirap nang maligaw no, bobo pa naman ako sa direksyon.

Andami kong sinabi. Andami kong quotation at iba pang pampalakas-loob na kinowt. Sa totoo lang, kailangan ko talaga nga mga ganun ngayon eh. Pero isa lang naman ang gusto kong ipahiwatig sa lahat-lahat ng pinagsasasabi ko. Yun ay ang katotohanang I have officially resigned from my very first job ever. Totoo na to. Hay. Nalulungkot ako, kinakabahan at excited din at the same time. Pero bahala na si batman!

Aubu’s off to a new adventure! Wish me luck mga repapips! ^^

nagbirthday na naman ako


Dear Lord,

I just turned 18 last 22nd of August and I would like to thank you for all the blessings I have received.

Lovelots,

AuBu

****

opps, alam kong hindi kayo naniniwalang kakaeighteen ko pa lang nung 22, pero kakaeighteen ko lang talaga, plus X, hahaha,

for all you know,wala akong handa ng nagdaang birthday ko pero okay lang, happy pa din ako, alive and still kicking.

madami akong gustong sabihin at ipagpasalamat sa Kanya.

Una po sa lahat, salamat po sa isang taon na nadagdag sa buhay ko, isang taon na naman ang lumipas at nagkaron ako ng tyansyang gumawa ng mabuti sa kapwa, ng kalokokang akin na lamang, ng pagbabago (ewan ko kung anu un) at ng pagkakataong iparamdam sa mga taong mahalaga sa akin na mahal ko sila.

Maraming salamat din sa mga nakaalala ng kaarawan ko, maging kapamilya, kaibigan, kaklase at kakilala. Sa mga hindi nakaalala, grabe kayo, unfriend sa Facebook, haha,joke lang. Sa mga hindi nakaalala, may next year pa, (hopefully)

Sa nagbigay ng gift, super madaming thank you na may kapa! Hindi naman ako materialistic na tao pero iba pa din ung may gift kang nahahawakan at bubuksan. haha.

Sa t-shirt na bigay ng utol kong si JL na may nakaprint na “my cutest ate” salamat ng madami gwapong JL. Buti naman at alam mong cute ako. Pero sana hindi super ube ung tshirt na binili mo. Alam mo namang kulay chiko ako. Magmumukha akong halaya pag suot ko un. haha. Ako na ang reklamador pero nonetheless, susuotin ko pa din, bigay mo yun eh, at thanks din pala sa birthday card. kung swerte ka na ate mo ako, swerte din ako kasi may mabait akong kapatid na gaya mo. labs mu talaga ako. at syempre labs din kita, mwahugs!

Sa stuff toy na bibe na tumutunog na pinadala ng mama kong maganda via LBC (na may nakasulat na from mama at papa), hindi ko alam kung anung trip nyo pero nagulat ako sa biglang pagkwak-kwak nung bibe, haha salamat ng marami, kahit alam kong ikaw ang bumili nun at hindi si hitler. Pero ung tulang madrama sa birthday card, alam kong si hitler ang may pakana nun. Salamat din po doon. Kahit na anung mangyari, labs na labs kita mama, hehe, as for hitler, thank you sa genes at sa talent, (salbahe lang, haha) pero thank you po. basta alam nyu na po un,

Sa libreng merienda ni ate Ching sa The Old Spaghetti House nung mismong araw ng birthday ko, sobrang thank you din, matagal din akong hindi nakatikim ng libre mo simula nung magtrabaho na ako. haha, masarap talaga pag libre, salamat at binusog mo ang matakaw mong pinsan. Labsyu te Ching. sana magkaboylet ka na at magkababy 😛

Sa pakikibirthday ko sa birthday ng aking boypren, Inang Sion at tito Boy. Sobrang salamat din po. Masaya po ako kahit hindi ko kasama ang aking labiduds at parang kasama ko pa din siya dahil kasama ko ang kanyang pamilya sa kaarawan niya. Sa buong pamilya ng aking boypren na mahal ako, mahal ko din kayo, sniff, sniff. Salamat po at naexperience kong mabuhat ni Jollibee! Naku lagot si Jollibee pag-uwi ng aking labiduds, aabangan daw sa may kanto. hahaha,

Sa biglaang gala namin ng aking super duper friend na si Dannahbear patagaytay nung 21, salamat po at pinatnubayan nyo kami sa aming paglalakbay. Thank you po at nakapagzipline kami at nakauwi kagad after. sana mas madaming zipline pa ang masakyan ko. Kahit buwis-buhay ung pakiramdam, masaya pa din po. Sa uulitin. hehe

Sa nilutong pansit canton/bihon ng ate kong panganay na si ate Evic nung araw ng linggo, salamat din po, pampahaba ng buhay na tunay. Nabusog po hindi lamang ang aking sikmura kundi pati ang aking puso. Kahit walang gift basta may tsibog na luto, solb ang mga sawa ko sa tyan, hahaha (walang larawan dahil naubos kagad)

Sa adobo na walang sabaw na niluto ni Dannahbear nung nag-overnight siya sa amin sa calamba, salamat din po, dahil hindi lang libre kundi masarap din, hehe, sa uulitin, ibang putahe naman. (walang picture, ubos na nang maalala kong dapat pinicturan ko, haha)

Sa blogpost ni maida tungkol sa akin bilang pagbati sa kaarawan ko, salamat po, tunay akong maswerte dahil may kaibigan akong gaya nyang autistic na match sa pagiging autistic ko. Apir, tol!hahaha, labs kita at salamat dahil labs mu din ako. Hindi ko pa din maintindihan kung bakit ako misteryoso, minsan tuloy naiisip ko baka may sapak na talaga ako sa ulo. Speaking of motiff ng kasal, no idea pa din. anyway, isip-bata pa naman ako, hahaha,

Sa pagtawag ng aking labiduds para ako ay personal na batiin, salamat po ng madami, natouch ako, haha. Salamat po sa patuloy na paggabay sa aming love story. Hindi ko po sigurado kung saan kami patungo pero ieenjoy ko lang po ang aming journey. Alam ko naman pong mapagbiro ang tadhana pero pwede po bang gawin nyo akong epikia? haha, sabay ganun, basta po un, thank you, ingatan nyo po siya lagi at ilayo sa makakating babae, hahaha,

Sa pagbati ng aking mga Kingkong barbie tropa, salamat po. Mas dumami ung bumati sakin kasi si Ming-ming equivalent na sa tatlo dahil sa hubby nyang si Not2 at sa cute na cute na baby na si Dylan. Sa magandang naglalakad na paranoia na si Rhea Marie, thanks sa pagbati. Kay Virax na walk-out queen, na akala ko kinalimutan ang bday ko, salamat po kasi hindi pala nya nakalimutan, nagpahuli lang talaga siya ng pagbati, alam nyo naman, hahaha, at kay maida, namention na kita kanina pero salamat ulit!hahaha. Sobrang maswerte ako dahil may kaibigan akong gaya ninyo. Okay lang sakin kahit hindi ako sikat at hindi din sociable na groupie, basta meron akong tropang KB!

Sa tumbler na bigay ni Mommy Chum na deputy manager ng department namin sa opis, super thank you po. hindi po talaga kayo nakakalimot ng birthday kasi last year may gift din kayong pillow sakin. Ahm, sa uulitin po, haha (ako na ang nawili) peace, labs ko din kayo Mommy Chum! 😛

Sa keyk na surpresa ni ate Utchie at ate Jaja, sobrang salamat! sniff, sniff, hindi ko talaga yun inaasahan, hehe, natouch ako ng sobra, at sa sobrang touch ko, naubos na ung keyk agad. hahaha,sa mga pinlanong movie dates na hindi matuloy-tuloy, darating din tayo dyan, sa out of town na gala na niluluto, sana masarap ang kahinatnan at matuloy, kahit hindi ko masasabi ng personal dahil mahiyain ako, labs ko kau, hehe

Sa pouch na bigay ni kuya kim galing bicol, alam kong pasalubong un at hindi gift pero dahil binigay mo un ilang araw bago ung bday ko, gift na para sakin un, sori dahil inuwi ko ung ID mo minsan, wala akong balak ipakulam ka, nagkataon lang na gaya-gaya ka ng style ng ID, nakatalikod din, haha (peace) ang wish ko sana magpakasal ka na at magkababy, tumatanda ka na din,

Sa manong na nagpaupo sakin nung birthday ko sa bus, sobrang thank you po, dumami pa sana ang katulad nyo.

Sa clear na xray na kakakuha ko lang, sobrang salamat po, akala ko po talaga may pneumonia or TB na ako. Kasi naman po, mag-iisang buwan na po this week ung ubo kong pabalik-balik. Pero nakahinga na po ako ng maluwag, nagseself-diagnose na po kasi ako eh, buti na lang clear! pero may diagnosis pa din ako sa saking sarili, hypochondriasis, haha, wuhoo, let’s party! ay ndi pa pla pwede, kumakahol pa ako at nagddrugs ng senicod forte at antihistamine,haha, excited lang,

sa iba pang blessings na dumating na hindi ko napansin pero binigay pa din sakin, sobrang salamat po, ang wish ko po ay isang masaya at punong-puno ng adventure na buhay kasama ng aking mga mahal sa buhay at tropapips.

***

sa lahat ng may kaarawan ngayong Agosto,

maligayang bati! mabuhay!

dalawang taon


sa kasalukuyan ay may isangdaan at limampu’t isang blog post na ako

mayroon din akong isang-libo at tatlumpu’t walong komento

mayroon din akong sampung-libo’t limandaang spam na komento

at may dalawampung aktibong subscribers

at 5 digits na traffic sa aking blog site (wink)

sa lahat ng ito, maraming salamat po,

salamat sa paminsan-minsa’y pagdaan nyo at pag-iiwan ng komento sa aking blog.

salamat din sa dalawampung subscribers (kilala nyo na kung sino kayo at sobra ang pasasalamat ko sa inyo, hehe)

sa mga comments spammer, salamat na din

at lalo na sa WordPress dahil sa libreng blog na ito, sana sa susunod libre na din ang sariling domain (wahaha, asa)

hindi ko namalayang dalawang taon na pala ang the odd one out.

Oo. Dalawang taon ng kulitan, ng kasiyahan, ng dramahan, ng wala lang.

Dalawang taon. Pucha, ganun kabilis ang panahon, haha

hiking at swimming sa biak na bato


looking backwards

hindi ko na matandaan kung kelan ako naging batang-gala

but I turned out to be a batang kaladkarin

ung tipong basta walang ginagawa, gala lang nang gala (syempre basta may bread sabi nga ng isa kong tropa) haha

hindi ko matandaan ung exact date nang gala ko papuntang Biak na bato

ang natatandaan ko lang ay ito ung panahon na nagaaral kami for IV therapy sa may VMMC

si ate daryl na bespren ni ate ching ang may pakana ng lakarang ito

partida, wala talagang plano, wala kaming mga pera, sakto lang tlaga

at pinakamalala sa lahat, may exam pa kami kinabukasan

pero ayun nga, dahil mga gala talaga kami, natuloy pa din, wahaha

ang mga cast sa galaang ito ay ang mga sumusunod

si ate daryl

– upbeat mula simula hanggang umpisa, halatang sanay na sanay sa akyatan

si haw

– ang model ng aming grupo, ang natatandaan ko sa kanya sa galang ito ay yung bumigay ung hiking shoes nya, wahaha

si maida

– ever photographer ng grupo, pero nung mga panahong ito, wala kaming dalang camera, celepono lang pero nonetheless maganda pa din ang mga kuha, ang tawag dyan, inborn talent ni maida, hehe (inenhance ko na nga lang for the sake of presentation saking blog)

si tina

– si tina, exhousemate at exclassmate pero forever tropapips, ginawang tulugan ang ilog, hanep, haha

si roy at aubu

– ang lovebirds sa grupo nung kami ay gumala, hehe,

gusto ko sana ishare ang video na kinunan ko nung andun kami kasi may kakilig moments dun kaso navirus ung usb ko kung san nakasave, hayst, sa utak ko na lang ipplay ung eksenang un,

haw, maida at aubu

gusto ko ulit bumalik dun, sana mas madami kami sa susunod at mas madaming pictures

ang tulay

maganda dun kahit hindi pa well-developed talaga (pero ewan ko lang ngayon)

kahit hindi planado at buwis buhay ang galaang un, uulit-ulitin ko un, hehe

 

clueless..


May nakausap akong VIP player kanina, nagpapaclose siya ng account samin.

sabi niya, “I’m very happy with you guys but I must do this”.

Finorward ko sa Shift Manager sabi contact Risk to close the account tapos send email sa VIP escalations.

Habang nagcocompose ako ng email to be sent sa VIP esca, naisip ko bigla, paano kung bukas matanggal ako sa trabaho? Anung gagawin ko?

Hmm. Anu nga ba? Dahil wala pa akong isang bagay na gusto ko talagang gawin,

Eto ang listahan ng nga mga naisip kong gagawin.

1. Magbabakasyon muna samin para magsoul searching. Naks, haha. Pwede ring retreat sa kung saang bundok na pwede.

2. Mag-enroll ng Zip Fire lesson na sinasabi ni ate Ching. Ung sumasayaw na parang majorette pero ung bawat dulo ng baton may apoy na nakalagay.

3. Magenrol ng Art and Painting lessons sa Tesda,

4. Magbabarista sa kung sang pwede na coffee shop maliban sa Starbuko.

5. Mag-eenroll ng guitar lessons para naman hindi puro chorus at intro lang ang alam kong tugtugin tuwing nagguguitara.

6. Iisa-isahin ang mga hospital sa Calamba at mag-aplay-aplayan.

7. Maglaro ng peyborit kong Nin games at iba pang arcade games hanggang sa lumuwa ang mata ko at magsawa.

8. Ubusing basahin ang lahat ng manga komiks na asa listahan ng onemanga.com at mangafox.com.

9. Maging KaTuGa. Kain. Tulog. Gala. Sowsyal na buhay. hehe

10. Magbasa ng books. Madaming madaming books. Hanggang sa antukin ang utak ko at maisip nyang matulog habang buhay. (hehe, comatose?)

Wala pa akong gagawin pag biglaan akong natanggal sa trabaho. Pero siguro may masisimulan ako kung sakali. Kung ano ang sisimulan ko, hindi ko pa alam. Hindi ko rin naman sinasabing sana matanggal ako sa trabaho. Ayaw ko sabihin sa sarili ko na “I’m fired” or “I was forced to resign”. Maliban sa masakit sa bulsa, mas masakit sa ego. Parang mas okay ung “I resigned”. Kung kelan ko un sasabihin? Ewan. Baka bukas. Sa makalawa. Sa isang buwan o sa isang taon. Abangan. (parang mahigit dalawang taon ko na 2ng sinasabi sa sarili ko) hahaha >:)

signature2

paalam na nga ba?


system downtime 10-15 minutes.
wahu, petiks na naman.
lumapit sakin ang shift manager namin kanina.
nangungumusta.
sabi ako, ayos lang po, buhay pa.

SM: musta ka naman?
ako: ahm, okay lang po (inaantok, nakalutang, at tinatamad po sa buhay, eto sana gusto ko isagot pero baka sabihin, edi umuwi ka na, baka umuwi nga ako ng wala sa panahon)
SM: okay naman ung pakikipag-usap mo sa mga high VIP?
ako: okay lang din po (kabado, gusto kong isaksak sa baga nila ung free bonus na gusto nila)
SM: kinausap ka na ni ****?
ako: po? (clueless)
SM: iiwan mo na din kami
ako: hala? (naalala ko si maida-sama, senyales na ito. Umandar na ang utak ko kung sang lupalop ako mag-aaply bilang nurse, hehe, eto na, eto na un)
SM: alam ko lilipat ka na eh
ako: huh? (clueless, gusto na magresign ngayon na, as in ngayon na, sabi ko sa sarili ko kapag inilipat ako sa ibang department maliban sa department kung asan ako ngayon, immediate resignation na ako ng bonggang bongga)
SM: naku, wag kang magnoNo, promotion un, gusto ko nga sa lilipatan mo eh, flexi ang time dun
ako: salitang kristyanong banal po? as in?
SM: uu nga, diba nung nakaraan, niloloko ka namin na iiwan mo na din kami
ako: hala (naiiyak na)
SM: *ngiti*

pusa. hala. panu yan. nagcocompose na akong 101 reasons bakit ako magreresign.
hinalungkat ko na sa isip ko kung san-san ako mag-aapply. Iniisip ko na din ung trabaho sa province namin na sinasabi ng tita ko. Ora-orada. Oo. Pero, haler, ganun talaga pag biglang under pressure.

naku. hindi na gumagana ung utak ko. hinga hinga. inhale. exhale. anung gagawin ko? huhu…

sana nagkamali lang ng dinig si *** ***…

kung aalis ako, gusto ko dito pa din ako magpapaalam sa department ko ngayon..

biglaan naman..

naku naku..

hehehe..

another twist..

san kaya ako pupulutin…

at anu ang aking pipiliin..

isip-isip

isip-isip

signature2

may issue siya, may issue ako, may issue tayong lahat..


Nitong mga nakaraang araw, palaging sumasakit ang ulo ko.
hindi ko alam kung dahil pala-isip ako ng mga bagay na kaisip-isip o nakakabobo lang talaga ung trabaho ko ngayon kaya puro hangin na laman ng utak ko kaya sumasakit ito. (kabag sa ulo?) naku, masama na ito.

recently, dahil sa bagyong ondoy, nabalitaan ko ung shout out ni jackie bermejo (agaw-eksena, alam kung paano magpakilala,ung nga lang sablay ung entrada kaya tuloy dumami ng biglaan ang mga fans nya.

Sabi niya according sa isang nabasa ko, “Buti n lng am hir in Dubai!maybe so many sinners bak der! so yeah deserving wat hapend!”..sumakit ulit ulo ko, pati puso, grabe siya. Alam ko namang everyone is entitled to his/her own opinion. Malaya kang tao, pero dapat alam mo kung paano gamitin ang karapatang iyon. Hindi dapat nawawalan ng respeto sa kapwa tao. Mantakin mo, Pilipino din siya, tapos ganun. Hindi nya ba naisip ung mga nawalan ng minamahal. Anung klase bang puso meron siya? Grabe diba. Siguro madami lang siyang issues sa buhay. Gaya mo, gaya ko, gaya nating lahat. Pero syempre, it won’t give any justice sa ginawa niya.

Isa pang kumurot (naks kumurot) sa puso ko ay using isang shout out sa twitter ng isang hilaw na koreana, si ugly yubin, sabi nya “i hope it keeps raining and die in floods like those filipino Monkeys,aba,kung kaharap ko ang isang ito, baka sabihin,sino kaya ang mas mukang monkey sa atin. Sapakan na lang, panigurado, tutumba 2, halimaw ba naman siya sa kaputlaan at kanipisan. Kaainit ng dugo. Siguro, isa pa itong may issue sa buhay. Kainis.

Puro issue, nakakainis, pero hindi naman tayo yumayaman sa nga issue na yan. Pero minsan, masayang sumawsaw.

Bigla ko tuloy naalala. (teka, diba puro hangin na nga lang laman ng utak ko?) so many memories.

Halimbawa na lang, may issue ako sa trabaho, ako lang nakakaalam, (feeling ko lang un) Nawawalan na ako ng gana (ganang magtrabaho, at pumasok) Nakakapagod. Kumikita ka pero wala pa rin namang nangyayari sa buhay mo. Isang kahig, isang tuka. Naalala ko na naman ang mga linya ng tatay kong si hitler. “You’re living from your head to foot” un ata un, or from hand to mouth? basta parang ganun. Issue na naman?

Investments. Ilang beses ako pinagsabihan nila ate at tita at mama na dapat maging wise ako sa pera. Dapat nag-iinvest ako. Sa 17 or 18 months na atang pagtttrabaho ko, anu ang napala ko? Nakabili ako ng solong electric fan, cellphone, damit, pants, shoes, slippers, undies, hankies, jackets, shades, eyeglass, bedframe, foam, bags and silver accessories. Nakapagbyahe sa baguio, palawan, tacloban, EK, bulacan, at starcity. Yan ang mga investments ko. Nakabili din ako ng aso, nakapag-aral ng French language sa UP, nakapagtraining ng IV therapy, nakapagpagregister ng PRC license, nabuhay kong mag-isa ang sarili ko sa loob ng halos 18 months nang hindi humihingi kahit piso sa magulang ko, (except sa libreng load na bigay ni mama paminsan-minsan)hehe..Ang hindi lang nila maintindihan, bakit hindi ako nakakaipon. Nako. Sabi ni ate oya, magastos daw ako. Aba, try nya kaya minsan makipagpalit ng kalagayan sa akin (bitter?), issue na naman.

Dahil graveyard at walang boss, at onti ang ginagawa ko, wala kong ginawa kundi makipagchat sa kashift ko. Aalis na pala siya. Sabagay, last time nya pa sinabi sakin. Sabi ko sasama ako, kahit sa maleta lang. Pupunta na siyang Maldives. Sarap. Hinanap ko sa wiki at sa google ung Maldives. Isang maliit na isla sa tabi ng Sri Lanka at India (un ung natatandaan ko). Ang ganda, parang paraiso. Sabagay, kung magppromote ka nga naman ng turismo sa bansa mo, syempre ung maganda sa paningin at hindi masakit sa mata ang ilalagay mo. Hayst, iiwan na nya kami. Wag mo kami kakalimutan ha. May FB at FS. Pag gusto mong after 48 years ung communication, pwede din snail mail.

Dahil nainspire ako sa kanya. Naisip kong magsurf at magsearch ng bonggang bongga related sa health and medicine. May mga nakita naman ako. Kaso, pusang-galang experience. Lagi na lang. Another issue. Anu bang inieexpect ng mga hospital na yan. Pagkagraduate ng isang estudyante, may experience na? What the heck. Kailangan ko na talaga ng experience. Tapos kailangan pa ng certificate na ganito na ganyan. Hahayst. 4 na taong ginugol sa eskwelahan, 2 years dun halos tumira na kami sa hospital, hindi pa ba un sapat? grrr….

Inaantok na ako. As in.

May issue sa sarili. May issue sa pamilya. May issue sa trabaho. May issue sa baranggay. May issue sa lungsod. May issue sa rehiyon. May issue sa Bansa. May issue sa buong mundo.

Sabi may darating na bagyo na naman. Abangan, ang mga eeksena at mga bibong bibida.

signature2

Aplay-aplayan..


Ika-21 ng Septyembre, 2009

Nagtext si Rhea Marie ng gabi.

RM: aubu, tuloy tau bukas?
AB: uu, kitakits.
AB: get-up mu nga pla?
RM: semi formal. Kaw?
AB: ganun din, hehe
RM: nung oras? Kaw magdecide. 
AB: 10? Ng umaga? San?
RM: cge. Sa may sm bicutan
AB: okidokies kitakits 2m 

Ika-22 ng Septyembre, 2009

Alas-syete y media ng umaga, umarangkada na ang alarm kong turboule sa cellphone. Masama man ang loob kong bumangon dahil inaantok ako, bumangon pa din ako. Hindi pwedeng pumetiks.

Plano naming magsubmit ng resume sa malapit na hospital dito. Nagtatalo ang isip ko kung tutuloy ba ako o matutulog na lang. Naalala ko si Rhea Marie, yari ako kapag inindyan ko sya.

Naligo na ako at nagbihis nang maalala ko na wala akong hardcopy ng resume ko. Nakasave nga pala ang resume ko sa memory stick. Ay gudlak naman sakin, buti sana kung pwede kong sabihin sa hospital, “Pwede pong pakicopy paste na lang ung resume ko dyan sa files nyo? Sayang naman po kasi ang paprint ng resume, kung sa shredder ang bagsak nun, kakawa naman ang mga puno na ginagawang papel.” Malamang, sasabihin ko pa lang ung linya ko, sasabihin na sakin “Freeze hiring eh”.

No avail. Rumampa ako sa kalsada ng champaca at niraid ang mga computer shop para makapagpaprint ng resume, kaso minalas, mukhang nag-usap usap ang mga pesteng printer at sabay-sabay na nasira. Kapag minalas ka nga naman.

Nagtext ako kay Rhea ng mga 9:15 am, sabi ko hindi ko pa napapaprint ung resume ko at baka sa SM na lang ako magpaprint, sabi nya “Bagalan mo muna, nagbibihis pa lang ako. Ayus! Ligtas. Kala ko late na naman ako.

Sumakay na ako ng tryke at nagmadali kasi nga late na din. May nakita akong computer shop sa malapit sa terminal at sakto!Ayus ang printer nila, Un nga lang, imbes na tipikal na short bond paper ung pinagprintan ng resume ko, A4 size na bond paper ung ginamit. Gusto ko man maging choosy, hindi pwede. Kaya aun. Naprint na din sa wakas ang aking resume.

Sumakay ako ng jeep. Onti tao. Sakto. Dun ako sa tabi ng manong drayber tumabi dahil muka naman syang harmless. Andar. Tigil. Andar. Tigil. Tigil. Tigil. Andar ng onti. Tigil. Tigil. Tigil. Tigil. Pusa. When it rains, it pours. Si manong drayber, nainip ata, may dumaang yosi vendor, aun, humithit. Inalok ang lola na nasa likod ko, nanay nya pala yon. Eh game si lola, nagjamming sila sa yosi. Pusa ulit. Umagang umaga, pang-asar. Daig ko pa ang nagyosi sa dami ng usok ng sigarilyong nalanghap ko. Wala pa dyan ang usok galing sa tambucho ng trak na katabi ng jip na sinasakyan ko.

After what seemed like an eternity, dumating din ako sa SM Bicutan. Ang alas-dyes na usapan, naging alas-onse. Buti na lang, hindi badtrip si Rhea Marie. Wahu! Tumugtog na ang Voltes 5 theme sa utak ko.

First Stop: South Super Highway Medical Center

Sumakay kami ng pabicutan na jeep. Sabi ni Rhea sa driver, sa hospital po along the highway. Sabi ni manong, aprub. Tapos, huminto ang manong, napahilamos sa mukha sabay sabi, “ Ay, naku, sorry, nalagpas ko kayo, pero dibale pwede nyo naman lakarin pabalik”. Hinayupak na buhay yan, Mainit, mausok, maalikabok ang tinahak naming daan ni Rhea pero narating din namin ang hospital. Nagtungo kami kagad sa information center ng hospital at nag-inquire, sabi mag-iwan na lang ng resume tapos tatawagan. Aun. Sibat kagad kami,

Next Stop: Parañaque Medical Center.

Pagdating namin, nainis kagad kami kasi may ambulansya kagad na humarang samin na parang nang-aasar. Ung tipong tatawid kami tapos aamba sya na aandar tapos pag nag-antay kami, aantay din sya. Alam mu yun, pang-asar talaga. Derecho ulit kami sa Information center, at sabi punta daw kami sa Administrative chuva, tapos nung nagpunta kami dun, punta naman daw kami ulit sa Personnel chuva. Nakarating din kami dun, tapos sabi freeze hiring daw, sa November pa daw. Nagtanong kami kung pwedeng mag-iwan ng resume sabi saying lang daw baka makaligtaan, balik na lang kami. No can do, at dahil wala kaming naaccomplish sa nasabing hospital, nagtour na lang kami. Hehe, bahala sila. Hindi kalakihan ang hospital pero maayos naman.

Last Stop: Air Force General Hospital

Maganda ang lugar ng hospital na ito. Andun sya sa may Villamor Airbase. Maayos at malinis. Kaso dito ako nabwisit ng bonggang bongga. Pinagpasa-pasahan kami at sa banding huli, sa January na pala ulit sila tumatanggap ng applicants. Dahil nabwisit na din kami, kumain muna kami ni Rhea at naikwento din nya sakin ang secret nila ni maida (hahaha, alam ko na din).

Pagkatapos naming kumain, naisip naming lubus-lubusin ang tour. Pinuntahan namin ung mga Aircraft model at nagpicture taking. Hehe.

Sa Villamor Airbase :)

Sa Villamor Airbase 🙂

Si Rhea Marie :)

Si Rhea Marie 🙂

si ako :P

si ako 😛

Si Rhea Marie ulit :)

Si Rhea Marie ulit 🙂

Aerospace Museum :)

Aerospace Museum 🙂

Ang malaking eroplano at si Rhea Marie :)

Ang malaking eroplano at si Rhea Marie 🙂

perslady bumababa ng eroplano (hahaha)

perslady bumababa ng eroplano (hahaha)

Rock on! :)

Rock on! 🙂

aubu sa machine gun (tama ba?)

aubu sa machine gun (tama ba?)

Rhea sa tabi ng machine gun din (hehe) :)

Rhea sa tabi ng machine gun din (hehe) 🙂

Rhea at Aubz :)

Rhea at Aubz 🙂

Nakakapagod, nakakafrustrate pero sa kabuuan, masaya naman ung over-all-trip namin ni Rhea. Sa uulitin! 
signature2