I finally did it!


November 02, 2011
Mr. XXXXXXX XXXXXXX
Department Manager
XXX XXXXXX Support Department

Dear Sir,

Kindly accept my letter of resignation from XXXXX as Retention Specialist under XXX XXXXXX Support Department. My last day of employment will be on November 18, 2011. I’ll be leaving for abroad to pursue my nursing profession.

Quite frankly, I have had second thoughts of resigning and vacating my position. Working under XXX XXXXXX Support Department in XXXXXXX has been my comfort zone for the longest time. The compensation and benefits are more than enough for an employee to stay. In addition, I have worked alongside some excellent colleagues, and have had so many opportunities to grow. It was a difficult decision to make; however, with respect to my long term career goals in the future, I deemed it is necessary to resign.

I would like to extend my gratitude for the exceptional years I have had in this department. It has been an honour and a privilege to be a part of this successful team dedicated in providing quality customer service. By this, allow me to thank you for all the invaluable lessons you have taught me.

I certainly hope that this two week notice would be sufficient for you to find a replacement for the position that I will be leaving. If I can be of any assistance during this transition, please let me know.

Sincerely,

AuBu
Retention Specialist
XXX XXXXXX Support Department

****

Pagkatapos ng tatlong taon. Limang buwan at dalawampu’t dalawang araw, nagkaroon din ako ng lakas ng loob at pagkakataong ipasa ang matagal nang nakatenggang resignation letter ko sa aking gmail draft.

Ang tagal kong hinintay at pinaghandaan ang pagkakataong maisubmit ko ang resignation letter na ito sa aking boss at makapagalam ng tuluyan sa kauna-unahan kong trabaho.

Teka, ilang beses ko na bang sinabi sa sarili ko na magreresign na ako? Naku, madaming madami na ata. Sa sobrang daming beses, para na itong auto-spiel na lumalabas sa bibig ko sa tuwing tinotopak ako. Sobra ko talagang hinintay ang pagkakataon na ito.

Ang kaso, hindi ko ata napaghandaan ang kalungkutang kasabay ng pamamaalam ko sa aking kauna-unahang trabaho, sa kaunaunahang kompanya at kauna-unahang departamentong kinabilangan ko, sa above minimum na sweldo, sa allowance na 2 beses sa isang buwan ko tinatanggap, sa station kong dalawa ang monitor, sa swivel chair, sa teleponong umuubos ng enerhiya ko sa tuwing may sasagupain akong irate customer, sa libreng kape at milo, sa flexi schedule, at sa mga katrabaho kong itinuring akong kapatid at kaibigan.

Tatlong taon. Limang buwan at dalawampu’t dalawang araw. Ano nga ba ng mga natutunan at nalaman ko sa lumipas na panahon?

Nalaman kong may mga trabaho palang one day application lang, mag-fifill-up ka ng form sa umaga, mag-eexam sa tanghali, iinterbyuhin sa hapon at pipirma ka na ng kontrata sa gabi and voila! May instant trabaho ka na.

Nalaman kong mayroong trabaho na isang buwan ang training bago ka isabak sa totoo mong trabaho. Tapos may bonus pa kasi may training allowance ka. Habang natututo ka, kumikita ka na. Duguan ka nga lang sa halos araw-araw atang exam.

Nalaman kong mayroon pala talagang trabahong para ka lang naglalaro. Oo. Sa una, medyo nawindang ako pero nung lumaon, parang laro na lang. Trabahong petiks mode. Ito ang iiwan kong trabaho ngayon.

Nalaman ko na minsan kong pinangarap ang trabahong iiwan ko. Nabasa ko sa journal ko nung college. Ang eksaktong nakasulat ay ”Sana makapagtrabaho ako sa call center kasi malaki daw sweldo dun eh”. Ang weird dahil nakalimutan ko. Hindi talaga maaasahan ang memorya ng tao.

Nalaman kong parang movie clip lang minsan ang pangyayari sa buhay ng tao. Mabilis na dumadaan at natatapos. Yung mga gala, mga selebrasyon, laugh trip sa opis, biglaang pagbabago sa job description. Lahat yun parang isang kisap-mata nagdaaan lang. Movie clip na minsan akala mo alam mo na ang mangyayari pero open ended pa rin sa katapusan.

Nalaman ko na mahirap talaga magpaalam basta first. First job. First company. First boss. First colleagues. First salary. First allowance. Ibang klaseng ambivalence ang naramdaman ko habang iniedit ko ung resignation letter ko na to,

Sabi nga nila, dumadating sa buhay ng tao kung saan kailangan niyang mamili kung san siya tutungo. At minsan kahit mahirap, pipili at pipili ka at tatawid sa tulay. Sa point of no return kung saan hindi ka rin naman sigurado sa kung anung mararating mo sa dako pa roon.

Pero sabi nga sa patintero rule # 1, It’s better to cross the line and suffer the consequence than to just stare at the line for the rest of your life… at ito ang ginagawa ko sa kasalukuyan. Tumutulay. I hope to God I won’t fall flat on my face at kung mahulog man ako mula sa mataas na lugar sana may kutson akong babagkasan para hindi masyadong masakit. Or pwede ding kung mahuhulog ako, sa body of water na lang pero penge ng life jacket, hehe (ako na ang demanding)

Sinabi sa The Fast and the Furious na Life is simple. You make choices and you don’t look back. Pumili na ako. Pero alam kong I’ll always look back. Sabi kasi ni pareng Pepe, ang hindi lumingon sa pinanggalingan ay hindi makakarating sa paroroonan. Aba, mahirap nang maligaw no, bobo pa naman ako sa direksyon.

Andami kong sinabi. Andami kong quotation at iba pang pampalakas-loob na kinowt. Sa totoo lang, kailangan ko talaga nga mga ganun ngayon eh. Pero isa lang naman ang gusto kong ipahiwatig sa lahat-lahat ng pinagsasasabi ko. Yun ay ang katotohanang I have officially resigned from my very first job ever. Totoo na to. Hay. Nalulungkot ako, kinakabahan at excited din at the same time. Pero bahala na si batman!

Aubu’s off to a new adventure! Wish me luck mga repapips! ^^

Advertisements